Ignacy Wawrzyniak (ur. 24 stycznia 1892 w Pięczkowie, zm. 1 lutego 1964 w Lesznie) – funkcjonariusz Żandarmerii Krajowej byłej Dzielnicy Pruskiej, starszy przodownik Policji Państwowej, w II Rzeczypospolitej, komendant obwodowy Policji Polskiej Generalnego Gubernatorstwa w Żmigrodzie Nowym.
Wczesne lata W 1906 roku ukończył szkołę ludową w rodzinnej wsi. W następnym roku rozpoczął pracę na pruskich kolejach, jako ślusarz przy instalacjach sygnałowych i zwrotniczych. W 1909 r. wyjechał do Westfali i w kopalni w Bochum zatrudnił się jako rębacz. W 1912 r. został powołany do odbycia służby wojskowej w armii pruskiej. Służył w orkiestrze I batalionu 137 pułku piechoty stacjonującego w Hagenau w Alzacji. W okresie I wojny światowej służył w żandarmerii polowejP.K. Marszałek, Ostatni komendant Leszna,[w:] „Przyjaciel Ludu” 2005, z. III, s. 15-23.
Okres II Rzeczypospolitej Po zawarciu rozejmu w Trewirze 15 marca 1919 został powołany do Żandarmerii Krajowej byłej Dzielnicy Pruskiej i objął komisariat w LuboszuArchiwum Akt Nowych, Zespół Akta byłych funkcjonariuszy Policji Państwowej, Korpusu Ochrony Pogranicza, Straży Granicznej i Straży Więziennej, sygn. 434-159.