Organizacja miała realizować cele asymilacyjne i włączać Cyganów w orbitę życia społecznego, politycznego, kulturalnego kraju. Ponadto członkowie byli zobligowani do prowadzenia akcji uświadamiających w zakresie osiadłego trybu życia, zatrudnienia, poszanowania mienia społecznego, współdziałania z władzami, alfabetyzacji i edukacji dzieci. Statut organizacji był modelowym dla stowarzyszeń romskich w całym kraju. W pierwszej połowie 1955 aktywność stowarzyszenia ustała i zakończyło ono działalnośćElżbieta Chromiec, Społeczność romska w Polsce a szanse integracji społecznej, s. 93. W czerwcu 1955 dwanaście rodzin związanych z Andrzejem Siwakiem otrzymało skierowanie do województwa olsztyńskiego wystosowane przez Ministerstwo Rolnictwa.
Wedle niektórych źródeł stowarzyszenie nie przejawiało większej aktywności, poza zakupem odzieży i obuwia dla swoich członków, udzielaniem zapomóg pieniężnych, pomocą w nabyciu mebli i w odmalowywaniu mieszkań. Twórca Stowarzyszenia [...], korzystając z rozgłosu i uznania ze strony PZPR, jakie zyskał deklaracjami poparcia polityki partii i państwa, przeniósł się wraz ze swoją grupą do pegeerów w okolicach Brodnicy, gdzie zaoferowano mu pomoc materialną, aby ostatecznie osiąść na stałe w TarnowieKwestia romska w polityce dolnośląskich samorządów na przykładzie Wałbrzycha, w: red.