W opinii Manfreda Klimka z dziennika Die Welt 1995 to „powolny, niespieszny, bardzo harmonijny album, wyraźnie otwierający drzwi do progresywności, której potem było bardzo dużo na K&D Sessions. (…) Nowy stary album to przypomnienie czasów długich zachodów słońca, wiecznego chłodu i niebieskich pigułek Ecstazy”.
„1995 to pogodny, oparty na dubowym rytmie zestaw instrumentalnych kawałków, w większości których rządzi niepodzielnie rygor 80 bitów na minutę” – ocenił Mateusz Piżyński z serwisu Nowamuzyka.pl.
Zdaniem Maximiliana Fritza z magazynu laut.de 1995 jest albumem, który „rozwiązuje przeciwieństwa i ostrożnie je godzi: długą przeszłość, w której powstawał, z ponurą teraźniejszością, rozwlekły stoneryzm z muzyczną impertynencją, powściągliwość z kuszącą nonszalancją.
Thomas H Green z The Arts Desk stwierdził, że „trwający około godziny i kwadransa 1995 jest zdecydowanie zbyt długi dla trzeźwego melomana. Jednak wyselekcjonowane utwory mają swoje momenty”. Za najlepszy autor uważa 13-minutowy 'One Beat', „widmowy utwór, który wyprzedza dubstepowych abstrakcjonistów, Buriala i Shackletona”.