Łódzki Klub Lawntenisowy 1913 (także Łódzki Klub Lawn Tenisowy) – klub tenisowy powstały w Łodzi w 1913 r., który zakończył swoją działalność w 1939 r.
Historia Początki rozwoju tenisa w Łodzi datuje się na lata 90. XIX w., sport ten zyskiwał na popularności ze względu na kontakty handlowe łódzkich fabrykantów z fabrykantami brytyjskimi, a także ze względu na wymianę kadr pomiędzy Łodzią, a Anglią. Fachowcy, którzy przybywali do Łodzi, uprawiali tu, ten wówczas popularny w Anglii sport. Początkowo tenis był uprawiany głównie przez zamożnych łodzian oraz przez pracowników fabryk wyższego szczebla, przede wszystkim na kortach tenisowych położonych w ogrodach willi fabrykantów. Popularność sportu przełożyła się na utworzenie kortów publicznych, które powstały na terenie Stowarzyszenia Sportowego „Union”, a także na współczesnym placu Komuny Paryskiej. Około 1908 r. powstała I łódzka sekcja tenisowa w ramach Łódzkiego Towarzystwa Cyklistów. Tenisiści z ŁZC rozgrywali swoje mecze w Parku Helenów. We wrześniu 1909 r. sekcja zorganizowała pierwszy turniej o mistrzostwo Łodzi, wygrany przez Karola Steinerta (ur. 1884 r.), będącego synem fabrykanta – Ryszarda Karola Steinerta i wnukiem Adolfa Steinerta, a także przez Elzę Gehlig. W kolejnych latach sekcja ta rozgrywała turnieje wewnętrzne oraz spotkania zewnętrzne, m.in.