thumb|Stanisława Mazarekówna-Żółkiewska Tadeusz Jan Żółkiewski h. Lubicz, ps. „Tadeusz” (ur. 5 lipca 1887 w Warszawie, zm. 6 grudnia 1950) – pułkownik kawalerii Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari, inżynier agronom.
Życiorys Syn Michała i Zofii Marii z Kozakowskich h. Lilia Darta, urodzony 5 lipca 1887 w Warszawie. W 1904 ukończył Kijowską Szkołę Realną, a w 1910 Kijowską Politechnikę Wydział Agronomiczny z tytułem „Uczonyj agronom”. Podczas studiów brał czynny udział w polskich organizacjach „Bratniej Pomocy”. Po odbyciu wolontariatu w wojsku, objął zarząd części dóbr swego ojca oraz cukrowni.
I wojna światowa Po wybuchu I wojny światowej wstąpił do armii rosyjskiej, gdzie przydzielono go do 9 pułku Huzarów Kijowskich. Za czyny bojowe otrzymał wszystkie możliwe odznaczenia, przysługujące do rangi pułkownika, a także awansowano go na porucznika-rotmistrza. W styczniu 1916 zwrócił się z podaniem o przeniesienie do formacji polskich (Legion Puławskiego), jednak nie otrzymał zgody. Po odwołaniu się od tej decyzji bezpośrednio do cesarza Mikołaja II (prawo takie przysługiwało Kawalerom Oficerskiego Krzyża Św. Jerzego), w sierpniu 1916 został dowódcą 3. szwadronem 1 Pułku Ułanów Polskich, który liczył około 20 koni i oficjalnie nie istniał.