Julia Baranowska z Bąkowskich (ur. 1827 w Krakowie, zm. 7 lutego 1904 w Warszawie) – polska nauczycielka, działaczka patriotyczna i kobieca.
Życiorys Urodziła się w rodzinie inteligenckiej, jako córka adwokata Jana Bąkowskiego i Apolonii z RutkowskichAkt małżeństwa: Warszawa parafia św. Jan, rok 1863, nr aktu 147. Od 11 sierpnia 1863 była żoną adiunkta, a następnie profesora medycyny Szkoły Głównej w Warszawie Ignacego Baranowskiego (1833–1919). Mieszkali w Warszawie, przy ul. Miodowej 496/A.
W latach 50. XIX wieku prowadziła pensję wraz ze szkołą w WarszawieMieczysława Romankówna, Pamiętniki Baranowskich, "Rocznik Naukowo-Dydaktyczny WSP w Krakowie", Prace historyczno-literackie, Z. 17, 1963, s. 124-125 Repetytorium UP Kraków-wersja elektroniczna. Była zwolenniczką wychowywania młodego pokolenia w zasadach ścisłego powiązania z realnym życiem, oraz zerwania z egzaltacją i romantycznymi mrzonkami. Pod tym względem wyznawał zasady Klementyny Tańskiej i jej współczesnej Zuzanny Wilczyńskiej, a zwłaszcza uczennicy obu, Narcyzy Żmichowskiej, która była przyjaciółką Julii Baranowskiej.