Euzebiusz PelcW ewidencji kościelnej piśmiennictwa diecezji przemyskiej tożsamość zapisywana w języku łacińskim jako „Eusebius Pelc”., właśc. Ignacy Pelc (ur. 5 czerwca 1871 w Kosinie, zm. 10 października 1942 w KL Auschwitz) – polski zakonnik rzymskokatolicki, franciszkanin konwentualny.
thumb|240px|Tablica upamiętniająca w kościele Stygmatów św. Franciszka w Warszawie thumb|240px|Upamiętnienie na Mauzoleum w Sanoku Życiorys Urodził się jako Ignacy Pelc 5 czerwca 1871 w Kosinie . 12 grudnia 1890 wstąpił do zakonu franciszkanów (Zakon Braci Mniejszych Konwentualnych). Od tego czasu do 1891 odbywał nowicjat we Lwowie. Następnie, od 1891 do 1896 przebywał w klasztorze w Krakowie i równolegle w tych latach studiował na kierunkach teologii i filozofii w tamtejszym Franciszkańskim Seminarium Duchownym. 30 grudnia 1894 złożył ostatnie śluby zakonne. Przyjął imię zakonne Euzebiusz. 5 lipca 1896 otrzymał sakrament święceń kapłańskich.