Włodzimierz Melzacki (ur. w Nikolsku, zm. 18 września 1980) – polski działacz komunistyczny i partyjny pochodzenia rosyjskiego, w 1945 I sekretarz Komitetu Wojewódzkiego Polskiej Partii Robotniczej w Gdańsku.
Życiorys Syn carskiego oficera i urzędnika polskiego pochodzenia Lucjana oraz Rosjanki Ireny z domu Kaczniewej. Brat funkcjonariusza aparatu bezpieczeństwa Eugeniusza. Ukończył pięć klas szkoły podstawowej. W 1923 przeniósł się z rodziną do Polski, zamieszkali w Brześciu Kujawskim. Pracował w cukierni oraz fabryce celulozy we Włocławku jako maszynista fabryczny. Od lat 30. XX w. działał w Komunistycznej Partii Polski, z tego powodu kilkukrotnie był aresztowany.
W 1939 roku służył jako strzelec w 144 pułku piechoty i brał udział w walkach z Niemcami w okolicach Łowicza. Później najprawdopodobniej zdezerterował i powrócił do Włocławka. W 1944 wywieziono go na roboty przymusowe do III Rzeszy, skąd powrócił w kolejnym roku. Od 1945 działał w Polskiej Partii Robotniczej, następnie w Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Ukończył dwumiesięczny kurs w Centralnej Szkole Partyjnej PPR w Łodzi, był sekretarzem Komitetu Fabrycznego PPR we włocławskiej fabryce celulozy.