thumb|Elizabeth Ann Smith Whitney, mormońska pionierka, która miała otrzymać dar śpiewu w języku Adamowym Język Adamowy – w wierzeniach ruchu świętych w dniach ostatnich (mormonów) uniwersalny prajęzyk. Osadzony w mormońskich pismach świętych, wypowiedziach pierwszych przywódców Kościoła Jezusa Chrystusa Świętych w Dniach Ostatnich oraz z późniejszej tradycji. Określany jako czysty i niesplugawiony, wykorzystywany miał być do prowadzenia księgi pamięci. Stanowi obiekt spekulacji teologicznych, do 1990 był częścią mormońskich obrzędów świątynnych. Utrwalony w mormońskiej tradycji, wedle której mają się z niego pochodzić takie wyrażenia jak Ahman czy Adam-ondi-Ahman.
Geneza i źródła Informacje na temat jego miejsca i roli w wierzeniach świętych w dniach ostatnich można wywieść z pism świętych tej tradycji religijnej, komentarzy poczynionych na jego temat przez wczesnych przywódców Kościoła oraz z wynikającej z tych dwóch pierwszych źródeł późniejszej tradycji. Zwłaszcza twórcę mormonizmu interesowały zagadnienia związane z językiem. Często odwoływał się do swojej wiedzy z tego właśnie zakresu, włączając w to języki takie jak greka, angielski czy tak zwany reformowany egipski. W tym ostatnim miały być zresztą prowadzone zapisy na złotych płytach, w mormońskich wierzeniach tekście źródłowym Księgi Mormona.