thumb|Przekrój i pokrój wieży maksymiliańskiej; widoczny niesymetryczny wał artyleryjski na dachu Wieża maksymiliańska, także baszta z Linz – typ dziewiętnastowiecznej obronnej wieży wyposażonej w działobitnie, funkcjonującej jako samodzielne dzieło fortyfikacyjne, zdolne do obrony okrężnej. Pierścień takich wież był szkieletem systemu obronnego twierdzy Linz.

Wieże maksymiliańskie są rozwinięciem idei wieży Montalemberta przez austriacką szkołę fortyfikacyjną. Wykorzystywano je jako samodzielne forty, w obrębie twierdzy fortowej. Ich pomysłodawcą był arcyksiążę Maksymilian Habsburg-Este, który wykorzystał je do stworzenia obwodu wokół Linzu, wznosząc tam 32 takie wieże, w promieniu ok. 2,5 km od centrum miasta. Miały postać okrągłej lub wielokątnej wieży o kilku (na ogół 2–3) kondygnacjach, na której szczycie znajdowały się stanowiska artylerii dalekiego zasięgu, a na niższych – działa do obrony bliskiej. Wieże z Linzu miały na ogół 10 ciężkich dział na górnej platformie i 4 haubice do obrony własnej. Miały średnicę 34 m, wysokość ok. 10 m, z murami dochodzącymi do 2 m grubości. Najniższą kondygnację zajmowały magazyny. Forty posiadały wewnętrzny dziedziniec, były dodatkowo osłonięte fosami i wałami, dostęp do nich był możliwy przez most zwodzony.