nad drugim łukiem: od strony podmiejskiej Jerzego Zwycięzcy, od strony Kremla – Piotra Metropolity). W murze bramy wykonano wnękę dla kolejnej kaplicy, przypisywanej klasztorowi Nikolo-Perierwinskiemu.
Pod koniec XVII wieku mur Kitajgorodski został częściowo rozebrany, a na jego miejscu w pobliżu łuków dobudowano budynki administracyjne.
W XVIII wieku za czasów Piotra Wielkiego Brama Zmartwychwstania zaczęła być używana jako łuk triumfalny. W 1721 roku przeszła przez nią uroczysta procesja na cześć podpisania pokoju w Nystadt, przy akompaniamencie bicia dzwonów, wystrzałów z armat i muzyki. Z carem spotkali się przedstawiciele duchowieństwa, senatorowie i generałowie.
Brama ucierpiała w wielkim pożarze Moskwy w 1737 roku, po czym została odrestaurowana pod kierunkiem architekta Iwana Miczurina. W 1742 z okazji koronacji carycy Elżbiety Romanowej udekorowano ją 32 sztandarami, 40 dywanami, 500 misami z płonącymi knotami i 38 obrazami pędzla Iwana Wasiliewa. W 1746 roku przebudowano kaplicę. W 1753 roku senat wydał dekret o udekorowaniu wież wystrojem podobnym do dekoracji Bramy Triumfalnej z lat 40. XVIII wieku. Architekt Dmitrij Uchtomski zaproponował przebudowę Bramy Zmartwychwstania na 85-metrowy łuk z 28 posągami, ale projekt nie został zrealizowany.