Spośród blisko 800 Australijczyków, których osadzono w obozach jenieckich na Ambonie i Hajnanie, jedynie 312 doczekało wyzwolenia.
Geneza Na przełomie 1940 i 1941 roku, w związku z narastającym napięciem politycznym w Azji i na Pacyfiku, rządy Wielkiej Brytanii, Australii i Holandii porozumiały się w sprawie wspólnych działań na wypadek japońskiej agresji. Holendrzy zgodzili się, aby ich lotnictwo z baz w Holenderskich Indiach Wschodnich wsparło obronę brytyjskich posiadłości na Półwyspie Malajskim. W zamian Australijczycy mieli skierować trzy dywizjony lotnicze na wyspy Ambon i Timor, a także zapewnić kontyngenty lądowe celem wzmocnienia obrony tamtejszych lotnisk. Owe dwa kontyngenty wraz z garnizonem Nowej Brytanii stanowić miały wysuniętą linię obrony Australii, określaną mianem „bariery malajskiej”.