Następnie organizowała Gabinet Śląski (potem przemianowany na Gabinet Śląsko-Łużycki), którym kierowała do momentu odejścia z uczelni.

Gromadziła informacje o śląskich miastach, sztuce i folklorze. Po 1945 współpracowała z wrocławską prasą. Pisała m.in. do "Słowa Polskiego", "Ilustrowanego Kuriera Codziennego" i "Śląskiego Kwartalnika Historycznego Sobótka". Napisała jeden z pierwszych powojennych przewodników po Wrocławiu. Prowadziła kronikę Grupy Naukowo-Kulturalnej. W 1950 z okazji pięciolecia Uniwersytetu Wrocławskiego oraz Politechniki Wrocławskiej napisała kronikę Delegatury Ministra Oświaty we Wrocławiu w 1945, bazując m.in. na własnych wspomnieniach.

W dniu 23 sierpnia 1947 wyszła za mąż za adiunkta Wydziału Rolnego Uniwersytetu Wrocławskiego dr. inż. Kazimierza Zarzyckiego. W dniu 17 lutego 1951 mąż zmarł. Zarzycka wyjechała do Krakowa, gdzie zaczęła pracę w Bibliotece Głównej Akademii Górniczo-Hutniczej. Niebawem zmarła. Została pochowana na cmentarzu Rakowickim w grobowcu Zarzyckich, ale jej nazwisko nie jest wymienione na tablicy.