11 czerwca 1920 jako oficer Naczelnego Dowództwa Wojska Polskiego został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu podpułkownika, w piechocie, w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej.
27 listopada 1920 został przyjęty do Żandarmerii Wojskowej, a 16 grudnia tego roku mianowany dowódcą 1 Dywizjonu Żandarmerii w Warszawie.. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu pułkownika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 3. lokatą w korpusie oficerów żandarmerii. 2 października 1923 został przydzielony z Centralnej Szkoły Żandarmerii w Grudziądzu do 1 Dywizjonu Żandarmerii na stanowisko dowódcy dywizjonu. W lipcu 1926 został przeniesiony z korpusu oficerów żandarmerii do korpusu oficerów piechoty, wcielony do 59 Pułku Piechoty w Inowrocławiu z równoczesnym przydziałem do Powiatowej Komendy Uzupełnień Inowrocław na stanowisko komendanta. We wrześniu tego roku został przeniesiony służbowo do PKU Warszawa Miasto III na okres 6 miesięcy. Z dniem 1 marca 1927 został mu udzielony dwumiesięczny urlop z zachowaniem uposażenia, a z dniem 30 kwietnia tego roku został przeniesiony w stan spoczynku. Mieszkał w Warszawie. W 1934, jako oficer stanu spoczynku pozostawał w ewidencji PKU Warszawa Miasto III. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I. Był wówczas „przewidziany do użycia w czasie wojny”.