W przeciwieństwie do skazanych na więzienie, radzieccy dysydenci z rozpoznaniem "schizofrenia pełzająca" spędzali w ośrodkach wiele lat i nigdy nie wiedzieli, jak długo będą tam siedzieć: jeżeli takie było życzenie GRU, lekarze mogli zawsze uznać ich za "niedostatecznie wyleczonych". Wśród dysydentów z "schizofrenią pełzającą" byli m.in. Walerija Nowodworska oraz autorzy książki "Psychiatria dla nieprawomyślnych", napisanej jako podręcznik służący do obrony przed działaniami władz: Władimir Bukowski i Siemion Głuzman.
Pojęcie schizofrenii pełzającej zostało potępione na forum międzynarodowym. Międzynarodowy Związek Psychiatrów, po sześciu latach gorących dyskusji, potępił w końcu postępowanie sowieckich kolegów i powołał specjalną komisję do zbadania sprawy. W początku lat osiemdziesiątych psychiatrzy radzieccy zostali wykluczeni z udziału w międzynarodowych organizacjach skupiających lekarzy tej specjalności. Po upadku ZSRR „schizofrenia bezobjawowa” została potępiona.
Istnieje opinia, że autorstwo teorii schizofrenii pełzającej przypisywane jest Snieżniewskiemu niesłusznie, ponieważ ta jednostka chorobowa pod inną nazwą była opisywana przez psychiatrów różnych krajów. Tak np. Eugen Bleuler wyodrębnił schizofrenię utajoną.
Przypisy
Bibliografia w języku rosyjskim
w języku polskim
w języku angielskim
Linki zewnętrzne
Kategoria:Polityka ZSRR Kategoria:Schizofrenia