Stanisław Józef Szuber (ur. 20 listopada 1891 w Sanoku, zm. 8 lutego 1930 w Krzemieńcu) – major piechoty Wojska Polskiego.

Życiorys Urodził się 30 października lub 20 listopada 1891 w Sanoku, ówczesnym mieście powiatowym Królestwa Galicji i Lodomerii. Był synem Józefa (woźny C. K. Dyrekcji Skarbu w Sanoku). W 1910 złożył maturę w c. k. Gimnazjum w Sanoku.

W czasie I wojny światowej walczył w szeregach c. i k. Pułku Piechoty Nr 84. Na stopień porucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1916 w korpusie oficerów rezerwy piechoty. Później został przemianowany na oficera zawodowego w stopniu porucznika. Na stopień nadporucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 listopada 1917 w korpusie oficerów piechoty. Po rozpadzie Monarchii Austro-Węgierskiej służył we Włoszech w Pułku Piechoty im. Zawiszy Czarnego, a po wcieleniu tego oddziału do Armii Polskiej we Włoszech w 19 Pułku Strzelców Polskich, który później został przemianowany na 4 Pułk Strzelców Podhalańskich. Po przybyciu jednostki do Skierniewic „położył wielkie zasługi w pracy nad bojowym wyszkoleniem pułku”. Od 26 września 1919 do 9 sierpnia 1920 walczył na wojnie z bolszewikami.