Przełomowe dla taksonomii czuprzykowatych okazały się analizy molekularne opublikowane w 2010 roku przez Marko Mutanena i innych oraz w 2012 roku przez Marianne Horak i innych. Nie tylko potwierdziły przynależność do rodziny rodzaju Ogmograptis, ale także kazały do niej włączyć kolejny rodzaj, Tritymba, opisany w 1894 roku przez Oswalda Bertrama Lowera i wcześniej umieszczany wśród tantnisiowatych.
Do rodziny czuprzykowatych zalicza się około 300 opisanych gatunków, zgrupowanych w czterech rodzajach: Bucculatrix Zeller, 1839 – czuprzyk Leucoedemia Scoble & Scholtz, 1984 Ogmograptis Meyrick, 1935 Tritymba Lower, 1894
Ewolucja W zapisie kopalnym czuprzykowate znane są z turonu w kredzie oraz z eocenu i oligocenu. Dane z kredy dotyczą jednak jedynie sfosylizowanych liści z zachowanymi minami. Najstarsza skamieniałość osobnika dorosłego należy do gatunku Bucculatrix rycki i jest inkluzją w bursztynie bałtyckim.
Dane molekularne i morfologiczne wskazują, że pozycję bazalną w obrębie rodziny zajmuje rodzaj Bucculatrix. Owłosienie gnatosa wskazuje na siostrzaną relację rodzajów Leucoedemia i Tritymba.