Tym samym Gajewska została pierwszą kobietą, która habilitowała się w Polsce. Miesiąc później habilitację uzyskała Ludwika Dobrzyńska-Rybicka. Habilitacje pierwszych Polek poprzedziła burzliwa debata publiczna na temat dopuszczenia kobiet do docentury. W 1904 roku Senat Uniwersytetu Jagiellońskiego nie zezwolił kobietom habilitować się i dwa lata później podtrzymał decyzję, nie dopuszczając Zofii Daszyńskiej-Golińskiej do procesu.
22 września 1920 roku Gajewska uzyskała nominację na stanowisko profesora nadzwyczajnego histologii nowo powstałego Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Poznańskiego, tym samym zostając jednym z jego pierwszych profesorów, wraz z Stefanem Dąbrowskim, Antonim Juraszem czy Wincentym Jezierskim. Uniwersytet był pierwszą polską placówką kształcenia wyższego, w której zatrudniono kobiety na stanowiskach profesorskich i kierowniczych. Na wydziale Gajewska zorganizowała Zakład Histologii, którym kierowała od 1920 do 1922 lub 1923 roku. W 1923 roku odeszła z pracy ze względu na stan zdrowia, jednak po kilkuletnim leczeniu powróciła do zawodu, wykładając histologię porównawczą na Uniwersytecie Jagiellońskim jako docent habilitowany aż do 1951 roku, z wyjątkiem okresu II wojny światowej.
Zmarła 28 maja 1972 roku w Krakowie po krótkiej chorobie.