Do XIX wieku w miejscu, na którym wzniesiono Galerię Wroclavia, znajdowały się stawy na tak zwanym Małpim Gaju (Pola Stawowe). Teren ten częściowo został zabudowany. W jego obszarze przy ulicy Borowskiej powstał między innymi kościół imienia Zbawiciela w latach 1871–1876, zaprojektowany przez Carla Johanna Christiana Zimmermanna. Zniszczony w wyniku działań wojennych prowadzonych podczas oblężenia Wrocławia w 1945 r., po zakończeniu II wojny światowej został rozebrany.

W 1925 r. z istniejącej ulicy wyodrębniono odcinek od ulicy Borowskiej do ulicy Hubskiej nadając mu nową, odrębną nazwę. Po południowej stronie powstał między innymi Dom Opieki Społecznej z łaźnią wybudowany zgodnie z projektem Karla Klimma z 1909 r. W 1913 r. zakończono budowę budynku Dyrekcji Kolei (lata 1911–1914), tj. dla Pruskiej Królewskiej Dyrekcji Kolei (KPEV). Obiekt został zaprojektowany przez H. Königa i uzyskał formę prestiżowego, neobarokowego pałacu wzniesionego na planie nieregularnego prostokąta.