Po raz pierwszy wybrano go na szefa Towarzystwa Ekonomicznego Przyjaciół Kraju w 1966. Jako sekretarz delegacji kolumbijskiej poleciał na Światową Konferencję Handlu i Rozwoju w New Dehli. Mając 27 lat został ministrem edukacji. Mimo reformatorskich planów pozostawał przez dwa lata nieskuteczny. W 1972 mianowano go ambasadorem we Włoszech, a w 1974 został także przedstawicielem Kolumbii przy Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa. Zainicjował kolumbijsko-włoską współpracę w ramach programów rozwoju obszarów wiejskich, pośredniczył w zawieraniu umów dotyczących portów włoskich i śródziemnomorskich oraz doprowadził do zaangażowania Włoch w budowę tuneli w Kolumbii.
Po powrocie do Kolumbii w 1976 kierował liberalnym tygodnikiem Nueva Frontera, założonym przez byłego prezydenta Carlosa Llerasa. Pisał również w El Tiempo. Jego felietony publikowano w El Colombiano i Vanguardia Liberal. Był autorem ponad trzystu artykułów redakcyjnych. Opowiadał się przeciwko kolumbijskiej tradycji handlu narkotykami. Potępiał wszechobecną korupcję i funkcjonowanie mafii narkotykowych oraz ich wpływ na polityczną i społeczną sytuację kraju.