Jednocześnie stosunek ludowców do komunizmu pozostawał ambiwalentny i nie można utożsamiać demokratycznego antyautorytaryzmu ruchu ludowego z komunistyczną koncepcją frontu ludowego. Współpraca między częścią ludowców a lewicą robotniczą była przedmiotem sporów, podobnie jak stosunek do KPP. Z perspektywy historii antyfaszyzmu ważne jest więc rozróżnienie między szerszą współpracą różnych środowisk przeciwko prawicy i tendencjom autorytarnym a komunistycznym projektem Frontu Ludowego.
Wincenty Witos krytycznie oceniał również antysemityzm Stronnictwa Narodowego, określając go jako szkodliwy i kompromitujący. Jego wspomnienia zawierają ponadto liczne krytyczne odniesienia do tendencji dyktatorskich i faszystowskich w Europie oraz do autorytarnych kierunków rozwoju polskiego życia politycznego.
Środowiska demokratyczne Środowiska demokratyczne niezwiązane bezpośrednio z ruchem socjalistycznym reprezentowały również Kluby Demokratyczne, które zaczęły powstawać w drugiej połowie lat trzydziestych. Warszawski Klub Demokratyczny, utworzony w październiku 1937, skupiał przedstawicieli inteligencji, nauki, wolnych zawodów, nauczycielstwa i środowisk młodzieżowych.