W latach 1936–1939 studiował w Studium Wychowania Fizycznego Uniwersytetu Jagiellońskiego.
W wojnie obronnej w 1939 walczył w szeregach 12 Pułku Piechoty, został ciężko ranny 13 września 1939 podczas walk pod Biłgorajem. Podczas okupacji niemieckiej pracował jako robotnik. Po II wojnie światowej zmienił nazwisko z „Dudek” na „Dudziński”.
W latach 1945–1949 w dalszym ciągu był zawodnikiem Cracovii, uprawiał biegi płotkarskie i wieloboje. W 1945 został wicemistrzem Polski w sztafecie 4 x 400 metrów, w 1946 w sztafecie 4 x 100 metrów. W 1946 zajął także 5. miejsce w finale biegu na 400 metrów przez płotkiHenryk Kurzyński z zespołem Polska lekkoatletyka w latach 1945-1960, wyd. PZLA, Warszawa 2014, s. 228. Startował także w biegach płaskich na wszystkich dystansach.
Od marca 1945 do jesieni 1948 był zatrudniony jako urzędnik w Centrali Gospodarczej Spółdzielni Ogrodniczych w Krakowie. 15 maja 1946 uzyskał na Uniwersytecie Jagiellońskim stopień magistra wychowania fizycznego. Prowadził wykłady zlecone w Studium Wychowania Fizycznego UJ, a we wrześniu 1948 został tam zatrudniony na stanowisku starszego asystenta.