Okna były wydzielone za pomocą płaskich lizen, które łączyły obie kondygnacje oddzielone od siebie płaskim gzymsem pasowym. W okresie renesansu kamienice przebudowano: do otworów okiennych dodano fasciowe opaski. W okresie baroku do wyższego okna w szczycie dodano uszakową opaskę ze zwornikiem w partii nadproża i fartuch podparapetowy. Na początku XX wieku w części parterowej znajdowały się dwie bramy wejściowe do dwóch osobnych pomieszczeń sklepowych. W narożniku budynku, na wysokości I piętra, umieszczony był herb domu: zielona dynia. Kamienica została rozebrana w 1906 roku.
Kamienica Pod Dwoma Polakami
Najwcześniejsza kamienica na działce nr 45 miała rodowód średniowieczny. W okresie baroku była to kalenicowa kamienica, czterokondygnacyjna, dwutraktowa i siedmioosiowa. Fasada była boniowana, a poszczególne kondygnacje były rozdzielone gzymsem. W osi centralnej, na parterze, znajdował się prostokątny portal z węgarami skośnie sfazowanymi od wewnątrz. Według zachowanej grafiki z 1825 roku autorstwa Heinricha Mützela w części nadproża znajdowała się inskrypcja 15 MF(wiązane) 90, prawdopodobnie nawiązująca do daty przebudowy kamienicy. Powyżej otworu drzwiowego znajdowało się prostokątne zakratowane nadświetle.