Witmer wyróżnili następujące autapomorfie: średnica oczodołu mierząca prawie 40% długości czaszki kość łzowa obejmująca gałąź wstępującą kości szczękowej niski, acz wydatny grzbiet kostny na brzegu przyśrodkowym tylnej części gałęzi wstępującej kości szczękowej językokształtny wyrostek brzuszny kości kwadratowo-jarzmowej zachodzący na kość kwadratową każde z odgałęzień nerwu trójdzielnego wychodzące odrębnym otworem kostnym brak pośrodkowego kanału żylnego łączącego okolicę lejka z częścią brzuszna pnia mózgu zęby przedszczękowe prawie pionowe, zęby szczękowe ułożone poziomo do przodu, zęby zębowe poziomo do tyłu rozpórkowate blaszki centroprezygapophyseal laminae kręgów szyjnych brzuszno-bocznie w stosunku do kręgów i żeber szyjnych bardzo wydłużone, wysmukłe skostniałe ścięgna. Holotyp skatalogowano jako MDT-PV 2. Dzięki temu badacze opisali nowy rodzaj dinozaura, któremu nadali nazwę Sarmientosaurus. Nazwa wywodzi się od miasta Sarmiento, stolicy obszaru, na którym znaleziono kości, oraz greckiego słowa saurus oznaczającego jaszczura. Do rodzaju zaliczyli gatunek Sarmientosaurus musacchioi. Epitet gatunkowy upamiętnia zmarłego dr.