W 1922 ukończył studia na UJ i opuścił Kraków. Do wybuchu II wojny światowej był nauczycielem gimnazjalnym. Uczył języka polskiego w gimnazjum Marii Krzyżanowskiej w Kielcach (w latach 1922–1923), następnie w Państwowym Gimnazjum im. Jana Zamoyskiego w Zamościu (1923–1925). W 1925 zamieszkał w Warszawie i uczył w Gimnazjum i Liceum im. Księcia Józefa Poniatowskiego, Gimnazjum i Liceum im. Narcyzy Żmichowskiej (1925–1928), w Szkole na Wiejskiej – prywatnym gimnazjum Jadwigi Kowalczykówny i Jadwigi Jawurkówny oraz w I Państwowym Gimnazjum i Liceum im. Stefana Batorego w Warszawie (1928–1939), równolegle prowadził działalność literacką i społeczną. Na łamach „Tygodnika Ilustrowanego” debiutował w 1925 jako prozaik opowiadaniem pt. Jak się w Pietrkowy serce rozszerzyło. Nawiązał stałą współpracę z „Kurierem Warszawskim”. W 1926 zdobył nagrodę w konkursie „Czasu” za nowelę Wyścigi. W prasie codziennej i tygodniowej opublikował wiele opowiadań o tematyce wiejskiej. Problematyce chłopskiej poświęcił również powieść Na Budzeniu. Jednocześnie pisał utwory sceniczne, np. Heród. Zamieszczał także recenzje teatralne pod ps. „J. Chmurek” na łamach „Gońca Warszawskiego”. Podjął też poetycką twórczość dla dzieci. Uprawiał także publicystykę.