W 1938 r. studiował chemię na stypendium we Francji, skąd został wyrzucony za działalność komunistyczną.
W 1939 r. podczas studiów w Warszawie poznał swoją przyszłą żonę Lubę Goldziuk (ur. 23 września 1910 w Łomży) pochodzącą z rodziny nauczycielskiej. Po niemieckiej inwazji na Polskę oboje uciekli na tereny okupowane przez Sowietów po 17 września 1939 r. W 1940 roku został aresztowany, kiedy stanął w obronie księdza, który przed wojną pomógł mu kontynuować edukację licealną. Para zdecydowała się pobrać w 1941 r., kiedy Rachmiel wstąpił do Armii Czerwonej (miał zostać oficerem kontrwywiadu). W 1944 r. został przeniesiony do Armii Berlinga. Po zakończeniu wojny w 1945 r. udali się do Hohne w brytyjskiej strefie okupacyjnej, skąd trafili do obozu dla dipisów w Bergen-Belsen.
Zamierzali emigrować do Stanów Zjednoczonych, ale miano im odmówić wizy wjazdowej z powodu komunistycznej działalności Rachmiela. W 1949 r. Brandwajnowie przenieśli się do Wrocławia, a w 1950 r. do Warszawy.