Staritz wraz ze swoją siostrą należała do „Kościoła Wyznającego” – ruchu w Kościele ewangelickim sprzeciwiającego się narodowemu socjalizmowi. Mieszkała na ul. Wagnera 7 (dziś ul. Szymanowskiego) we WrocławiuKatharina Staritz und die Frauen im KZ Ravensbrück.Katharina Staritz: Tribute to the First Female Parson, wroclaw-kathrin-e.travellerspoint.com..
Zaangażowanie w pomoc Żydom W latach 1930–1932 Staritz odbyła kilka wikariatów nauczycielskich: pracowała w duszpasterstwie szpitalnym z dziećmi, prowadziła zajęcia formacyjne dla ze szkół świeckich oraz zajęcia dla konwertytów (młodzieży i kobiet). Przy tej okazji zetknęła się z Żydami, którzy chcieli przyjąć chrzest w kościele ewangelickim. W wyniku tej działalności objęła kierownictwo Urzędu Pomocy Kościelnej dla ewangelickich niearyjczyków. Od chwili nominacji na wikariusza miejskiego (1938) zaczęła prowadzić wrocławską filię berlińskiego biura proboszcza Heinricha Grübera. Biura udzielały pomocy ewangelikom pochodzenia żydowskiego. Poza tym Katharina Staritz oraz katolicki arcybiskup, kardynał Adolf Bertram, zbierali „co łaska” w celu umożliwienia Żydom emigracji. Od 1939 działała w Centrali Rzeszy dla Emigracji Żydowskiej, której zadaniem było umożliwienie wyjazdów ubogim Żydom w oparciu o środki pozyskane od zamożnych Żydów z zagranicy„Aryzacja”.