18 sierpnia do Dubienki podeszły oddziały 25 Dywizji Strzelców i atakiem z marszu zdobyły most. Na zachodni brzeg Bugu przeszedł 25 pułk kawalerii i otoczył III batalion. Polski batalion bagnetami musiał wyrąbywać sobie drogę odwrotu. Poległ dowódca batalionu ppor. Stanisław Ossowski. Dowódca tego odcinka Bugu, podpułkownik Zawadzki, nie posiadał już żadnych odwodów i zmuszony był odgiąć prawe skrzydło na linię Turka—Ostrów—kol. Skordjów. 24 sierpnia sowiecka kawaleria bez walki wycofała się, a do miasta weszły dwa bataliony 11 pułku piechoty.
27 sierpnia skoncentrowana w rejonie Sokala 1 Armia Konna Siemiona Budionnego ruszyła na Lublin. W ślad za kawalerią posuwały się dywizje strzeleckie 12 Armii. Stanowiło to duże zagrożenie dla tyłów i prawego skrzydła polskiej 3 Armii. 28 sierpnia oddziały 25 i 7 Dywizji Strzelców sforsowały Bug, uderzając od północy i południu na Dubienkę. Po sześciu godzinach walki 11 pułk piechoty odrzucił natarcie nieprzyjaciela i obronił miasto. 31 sierpnia 25 dywizja powtórzyła natarcie. Tym razem również okazało się ono bezskuteczne. W tym też dniu sowiecka 1 Armia Konna została pobita w bitwie pod Komarowem i rozpoczęła odwrót. Także dywizje strzeleckie 12 Armii zaprzestały działań zaczepnych.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Bitwa Warszawska Kategoria:Bitwy w 1920 Kategoria:Bitwy i boje 7 Dywizji Piechoty (II RP) Kategoria:Dubienka