Zakładano, że jako dziedzina nauk stosowanych powinna odpowiadać wymaganiom życia rolniczego i środowiska wiejskiego.
System agronomii społecznej rozwijał się w oparciu o stosowane różne metody organizacyjne, oświatowe i społeczno-gospodarcze oraz przy udziale licznych instytucji państwowych, samorządowych i organizacji rolniczych typu towarzystwa rolnicze, kółka rolnicze, izby rolnicze, koła gospodyń wiejskich. Nauka i oświata rolnicza w okresie międzywojennym reprezentowana była przez szkolnictwo wyższe, placówki naukowo-badawcze (Państwowy Instytut Naukowy Gospodarstwa Wiejskiego), stacje doświadczalne oraz przez średnie i niższe szkolnictwo rolnicze.
Ustawą z 1920 r. o ludowych szkołach rolniczych zakładano, że każdy powiat będzie posiadał dwie publiczne szkoły rolnicze, męską i żeńską. Tego celu nie zdołano zrealizować, gdyż w 1936/37 r. istniało 128 szkół rolniczych, na 264 powiatów. System szkolnictwa rolniczego był wspierany przez nauczycieli szkół rolniczych, łączących nauczanie w okresie zimowym i instruktaż w okresie letnim, instruktorów kółek rolniczych i izb rolniczych, poprzez powszechne szkolenia rolników i zespoły przysposobienia rolniczego młodzieży wiejskiej.