Od 1935 do 1939 był radnym miejskim w Przemyślu (wiceprzewodniczący Klubu Narodowego). Tuż przed wybuchem wojny został wpisany na listę adwokatów Izby Adwokackiej w Przemyślu. Już jesienią 1939 był więziony kilka tygodni przez Niemców na Zamku w Rzeszowie. Na początku 1940 gestapo aresztowało jego ciężarną żonę (wkrótce zwolnioną) i braci, którzy trafili do KL Auschwitz. Bilan nie został aresztowany, bo go nie było w mieście. Odtąd, poszukiwany, używał nazwiska Słodkiewicz (potem Wroński) i przebywał w Miechowie (ojciec był tam komendantem więzienia). Mimo kontaktów z działaczami narodowymi (Władysław Owoc, Józef Haydukiewicz, Tadeusz Lech) – nie zaangażował się w działalność politycznąK. Kaczmarski, Włodzimierz Bilan (1903-1951), [w:] Słownik biograficzny polskiego obozu narodowego, red. K. Kawęcki, t. 1, Warszawa 2020, s. 30..
Na wiosnę 1945 zamieszkał w Krakowie. Od maja tego roku do czerwca 1946 był redaktorem „Centralnego Biuletynu Wewnętrznego”, dwutygodnika dla działaczy SN. Po wpisaniu na listę adwokacką (czerwiec 1945) otworzył w Krakowie kancelarię. Opowiadał się za legalizacją SN, w związku z czym był w bliskich relacjach ze Stanisławem Rymarem (stał na czele krakowskiego Komitetu Legalizacyjnego partii).