Początkowo związany z opozycją wobec reżimu Antónia de Oliveiry Salazara. Przystąpił do powstałego w połowie lat 40. ruchu Movimento de Unidade Democrática, a także bronił członków rodziny opozycyjnego generała, który zmarł w więzieniu. Sam Adriano Moreira za tę działalność również był czasowo aresztowany. W późniejszym czasie dołączył jednak do administracji Nowego Państwa. Był podsekretarzem stanu do spraw terytoriów zamorskich (1960–1961) oraz ministrem do spraw terytoriów zamorskich (1961–1962).
Po rewolucji goździków z 1974 wyemigrował do Brazylii, gdzie pracował jako nauczyciel akademicki. Pod koniec lat 70. wrócił do Portugalii. Do 1992 wykładał w lizbońskim Instituto Superior de Ciências Sociais e Políticas, pełnił funkcję przewodniczącego rady naukowej tej jednostki. Zajmował też stanowisko rektora Universidade Internacional.
W 1979 wstąpił do Centrum Demokratycznego i Społecznego. Między 1980 a 1995 sprawował mandat posła do Zgromadzenia Republiki. W latach 1985–1988 pełnił funkcję przewodniczącego CDS.