Powyżej wejścia do korytarzyka w południowej ścianie skały na wysokości 3 m jest przebijający skałę tunelik o długości 3 m i wysokości 1 m. W jego dnie znajdują się zaklinowane głazy tworzące strop schroniska za otworem południowym.
Schronisko wytworzyło się w wapieniach jury późnej w strefie freatycznej na poziomej fudze międzyławicowej. Świadczą o tym liczne wżery i jamki na ścianach oraz rozmycia w postaci anastomoz. Korytarzyk jest częściowo pochodzenia zawaliskowo-szczelinowego. Schronisko jest suche i przewiewne. Namulisko dość ubogie, złożone z wapiennego gruzu zmieszanego z lessem i piaskiem. Na ścianach okapu rozwija się typowa dla skał wapiennych roślinność kserotermiczna, a na ścianach prawej szczeliny rosną porosty i mchy. Obserwowano liczne pajęczaki.
Historia poznania i dokumentacji Schronisko jest znane od dawne i odwiedzane – świadczą o tym m.in. śmieci na jego dnie i ślady palonych ognisk. W literaturze po raz pierwszy wzmiankowali go M. Szelerewicz i A. Górny w 1991 roku. Oni też sporządzili jego dokumentację dla Zarządu Zespołu Jurajskich Parków Krajobrazowych woj. katowickiego.
Po północnej stronie Kosiej Skały jest jeszcze drugie schronisko – Schronisko Górne w Kosiej Górze.
Przypisy
Kategoria:Jaskinie Wyżyny Krakowsko-Częstochowskiej Kategoria:Ryczów (województwo śląskie)