Według Grahama Reeda z Drowned in Sound „album nie jest w stanie nawet zbliżyć się do atmosfery występów na żywo. Choć utwory są nienagannie zmiksowane, a jakość dźwięku jest na najwyższym poziomie, [to] hałas tłumu wydaje się być natrętny”. Ma pewne zastrzeżenia do Karla Hyde’a w roli wokalisty, uważając, iż często odciąga on uwagę [słuchacza] od „niesamowitej słuchowej pirotechniki emanującej z płyty”. Podsumowując album, stwierdza, że „choć nie spełnia on wzniosłych celów zawartych w tytule i wydaje się być wykastrowany, gdy oderwie się go od środowiska koncertowego, to jest z pewnością mocnym dokumentem [występu] Underworld na żywo i znaczącym argumentem potwierdzającym, że muzyka taneczna może się sprawdzić na scenie, gdy traktuje się ją jako coś innego niż [tylko] pretekst do występu na żywo”.
„Marka techno Underworld to zgrabna, dobrze skonstruowana, mieszanka ogromnych gestów i nieco anonimowego recyklingu klisz Giorgia Morodera i muzyki house” – stwierdził Ben Ratliff z magazynu Rolling Stone dodając: „występy Underworld na żywo – rockowa dynamika, dopracowane wizualizacje, monotonny, nowofalowy wokal Karla Hyde’a - to kultura rave dla niedoświadczonych”.