Irving Langmuir (ur. 31 stycznia 1881 w Nowym Jorku, zm. 16 sierpnia 1957 w Woods Hole, Massachusetts) – amerykański fizykochemik, pionier badań nad wyładowaniami elektrostatycznymi w gazach i zjawiskami powierzchniowymi. Laureat Nagrody Nobla w dziedzinie chemii w 1932 roku za osiągnięcia w chemii powierzchniLaureaci: 1932.
Życiorys Urodził się w Brooklynie. Do 1903 studiował metalurgię na Columbia University, a następnie uzyskał doktorat z chemii fizycznej na Uniwersytecie w Getyndze pod kierunkiem noblisty, Waltera Nernsta. Po powrocie do USA pracował jako nauczyciel chemii w Stevens Institute of Technology w Hoboken. Praca ta nie satysfakcjonowała go, więc zatrudnił się w nowo powstałym General Electric Research Laboratory w Schenectady. Tam pracował nad przepływem prądu przez zjonizowane gazy, konstruując nowe przyrządy do badań.
Dokonania naukowe Jako pierwszy na świecie, prowadził systematyczne badania monowarstw adsorpcyjnych na powierzchni cieczy, które od jego nazwiska nazywa się warstwami Langmuira. Warstwy te stanowią do dziś podstawowe narzędzie do badania rozmaitych własności fizykochemicznych „pojedynczych” cząsteczek. Langmuir opracował także metodę przenoszenia takich monowarstw na podłoże stałe.