Witowski przekonał członków Rady Narodowej do przewrotu. Szef sztabu Seń Goruk wysłał kurierów do komisarzy powiatowych z rozkazem, aby w nocy na 1 listopada przejąć władzę w swoich miastach. Dowódca pułku USS Osyp Bukszowanyj otrzymał rozkaz wyjazdu z jednostkami bojowymi do Lwowa. Komisarz Przemyśla otrzymał rozkaz zajęcia miasta i zburzenia mostu przez San, aby nie przepuścić przez rzekę „ani jednego Polaka”.

Główną siłą zbrojną Ukraińców we Lwowie były: 15 Tarnopolski, 19 Lwowski i 41. Pułk Czerniowiecki, a także 30., 50. i 90. kureń Strzelców Siczowych, których łączna liczebność 25 października wynosiła 2400 żołnierzy. Jednak większość jednostek nie była przygotowana do walki i brakowało im oficerów. Wobec tego Polacy spodziewali się zająć Lwów 2-3 listopada bez większego wysiłku. W czasie spotkania, które później przeniosło się do Pałacu Lubomirskich, a następnie do Domu Ludowego, 35 obecnych na nim dowódców ukraińskich otrzymało przydział konkretnych zadań bojowych, aby przejąć najważniejsze obiekty we Lwowie i rozbroić nieukraińskie jednostki w mieście.