W tym samym czasie Komitet Wojskowy został przemianowany na Ukraińskie Dowództwo Generalne.
Działacze ukraińscy i oddziały Strzelców Siczowych przejęły również władzę w szeregu miast Galicji: Stanisławowie, Tarnopolu, Złoczowie, Sokalu, Rawie Ruskiej, Kołomyi, Śniatyniu, Peczeniżynie, Borysławiu i innych, w sumie w 49 powiatach. Nie udało im się jednak zdobyć Przemyśla, gdzie miejscowi Polacy stawili skuteczny opór, co miało niebagatelne znaczenie przy późniejszym oblężeniu Lwowa, gdyż linia kolejowa pomiędzy obydwoma miastami stanowiła jedyną, dostępną linię zaopatrzeniową.
Po południu gubernator Huyn przekazał wszelką władzę w Galicji swojemu zastępcy, Ukraińcowi Wołodymyrowi Decykewyczowi, powołując się na manifest Ukraińskiej Rady Narodowej z 16 października 1918 roku. Wieczorem odeskortowano na dworzec główny i odprawiono pociągiem na zachód generała Huyna i innych urzędników administracji austriackiej. Zanim generał Huyn odszedł ze Lwowa, powiedział ukraińskim żołnierzom:
1 listopada we Lwowie rozesłano odezwę Ukraińskiej Rady Narodowej do mieszkańców miasta: