25 czerwca 1885 wystąpił do Uniwersytetu Jagiellońskiego o veniam legendi (prawo do prowadzenia wykładów) z zakresu prawa kościelnego. W 1886 został docentem prawa kościelnego UJ (jego kolokwium habilitacyjne odbyło się 1 kwietnia 1886, a wykład habilitacyjny 6 kwietnia tegoż roku), od 30 grudnia 1893 z tytułem profesora nadzwyczajnego. 9 czerwca 1886 objął kierownictwo Katedry Prawa Kościelnego UJ. 31 października 1919 uzyskał nominację na profesora zwyczajnego UJ. Od 30 września 1928 został przeniesiony w stan spoczynku, po 31 maja 1928 został profesorem honorowym UJ.
Od 1888 był członkiem Komisji Prawniczej Akademii Umiejętności w Krakowie.
Był autorem publikacji na temat sytuacji kościołów w Polsce i innych krajach. Z czasem porzucił studia historycznoprawne i zajął się komentowaniem ogłoszonego w 1917 przez papieża Benedykta XV Kodeksu Prawa Kanonicznego. Własnymi funduszami i pracą wspomagał wiele organizacji społecznych oraz charytatywnych. Był członkiem III Zakonu św. Franciszka.
Wśród jego uczniów był m.in. Adam Vetulani.
Był żonaty z Wilhelminą (Haliną) z domu Bielańską (ur.