I (1926) i II (1928) Kongresy turkologiczne zalecały wszystkim narodom Związku Radzieckiego nie tylko przejście na alfabet łaciński, ale także ujednolicenie tych zlatynizowanych alfabetów, które już wcześniej powstały. W związku z tym ponownie wprowadzono znaczące zmiany w alfabecie kabardyjskim, graficznie zbliżając go do alfabetów innych ludów kaukaskich. W 1930 r. zreformowany alfabet został oficjalnie zatwierdzony przez Centralny Komitet Wykonawczy Kraju Północnego Kaukazu. Alfabet pozostał w użyciu do 1936 r.Urys 2000, s. 262–264.
Latynizacja w diasporze W Syrii w 1926 r. opracowano zlatynizowany alfabet kabardyjski. Zawierał dodatkowe litery ç ğ ı ş ʌ x̆ dj dz ll tç ts, a także znaki diakrytyczne umlaut (¨), grawis (') i cyrkumfleks (ˆ). Kolejny alfabet dla Czerkiesów z Syrii i Jordanii opracował Szaban Kubow po II wojnie światowej. Od 1952 roku ukazał się w nim szereg książek. W tym alfabecie nie używano liter ze znakami diakrytycznymi (z wyjątkiem ç i é).