Jednak duża liczba apostrofów czyniła alfabet niezwykle niewygodnym, dlatego dwa lata później został zreformowany przez komisję pod przewodnictwem Nikołaja Jakowlewa i przybrał współczesną formę.

Alfabet kabardyjski z lat 1936–1938: А а, ’А ’а, Б б, В в, Г г, Гъ гъ, Д д, Е е, Ж ж, Жь жь, З з, И и, Й й, К к, К’ к’, Л л, Ль ль, Л’ л’, М м, Н н, О о, П п, П’ п’, Р р, С с, Т т, Т’ т’, У у, ’У ’у, Ф ф, Ф’ ф’, Х х, Хь хь, Хъ хъ, Ц ц, Ц’ ц’, Ч ч, Ш ш, Щ щ, Щ’ щ’, Ъ ъ, Ы ы, Ь ь, Э э, Ю ю, Я я.

Współczesny alfabet kabardyjski ma następującą postać: А а Э э Б б В в Г г Гу гу Дз дз Е е Ё ё Ж ж Жь жь З з Кӏ кӏ Кӏу кӏу Къ къ Къу къу Кхъ кхъ Кхъу кхъу Н н О о П п Пӏ пӏ Р р С с Фӏ фӏ Х х Ху ху Хь хь Хъ хъ Хъу хъу Щ щ Щӏ щӏ Ы ы ъ ь Ю ю

Wielokrotnie pojawiały się projekty reformy cyrylicy kabardyjskiej. W 1970 roku w gazecie „Lenin guegu” opublikowano projekt, który prawie całkowicie odrzucał di-, tri- i tetragrafy. Jednak ten projekt nigdy nie został zrealizowany. Zgodnie z projektem alfabet miał mieć postać: а ә б в г гу ғ ғу д дж дз е ё ж җ з и й к ку ʀ ʀу