Bywała błędnie określana jako uczennica Emila Jakoba Schindlera, z którym dzieliła przez pewien czas studio. mały|Frühling im Prater, 1882, zbiory Österreichische Galerie Belvedere Blau zadebiutowała w 1867 roku na wystawie w Österreichischen Kunstverein, a już w 1873 roku jej obrazy wystawiono podczas Wystawy Światowej w Wiedniu. Jej twórczość wpisywała się w nurt Stimmungsimpressionismus. Wraz z Olgą Wisinger-Florian i Marie Egner od lat 80. XIX wieku należała do awangardy austriackiego pejzażu. Została także jedyną kobietą malarką swojego pokolenia o żydowskim pochodzeniu, której praca została publicznie doceniona. Przełomowym dziełem w jej karierze był obraz Frühling im Prater (pol. „wiosna w parku Prater”), który ukończyła w 1882 roku. Ze względu na nieco impresjonistyczne efekty zastosowane na płótnie, praca z początku miała zostać odrzucona przez jury wiedeńskiego Künstlerhausu, jednak dzieło w końcu wystawiono dzięki interwencji Hansa Makarta. Pracę docenił francuski minister sztuki Antonin Proust, który uznał obraz za najlepsze dzieło wystawy w Künstlerhaus i zachęcił Blau do wystawienia go w Salonie paryskim. W Paryżu Frühling im Prater spotkał się z pozytywnym odbiorem i otrzymał wyróżnienie podczas Salonu.