Rollwerkowe manierystyczne motywy wykańczające szczyt zostały zaakcentowane niewielkimi jeszcze wolutami będącymi charakterystycznymi elementami architektonicznymi późniejszych barokowych fasad. Fasada drugiej kondygnacji była trzyosiowa. Otwory okienne na wszystkich kondygnacjach miały uszakowe obramienia ustawione na cokołach ozdobionych lustrami o ćwierćkoliście wyciętych narożnikach. Pomiędzy kondygnacjami znajdował się pasowy gzyms. Plan budynku był trzytraktowy z klatką schodową w trakcie środkowym. W 1874 zmianom uległy witryny.
W 1936 kamienica została wyremontowana i poddana pracom konserwatorskim, o czym informuje piaskowa tablica w wejściu do budynku. W tym samym czasie odsłonięto belkowy strop i przeniesiono z fasady barokowe drzwi z dekoracją snycerską na boczną elewację, w miejsce obramienia dawnego epitafium. Drzwi, do dziś zachowane, są jedynym we Wrocławiu przykładem snycerskiej dekoracji wykorzystującej ornament chrząstkowo-małżowinowy. Ów ornament otacza ujęte w uszakową profilowana ramę środkowe pole, w którym pośrodku umieszczona jest figura przedstawiająca dym lub płomienie. Tego typu stylizacja mogła nawiązywać do biblijnej interpretacji obecności Boga („Księga Wyjścia”) lub do ognia jako ogniska domowego.