Zawód rolnika w Polsce – szeroko rozumiane pojęcie obejmujące grupę zawodową rolników indywidualnych, kierujących gospodarstwem rolnym i legitymujących się kwalifikacjami rolniczymi, jak i kadrę instruktorsko-doradczą i kierowniczą (menedżerską) przygotowaną do zawodu w systemie szkolnictwa rolniczego.
Zawód rolnika w ujęciu historycznym Praca w rolnictwie charakteryzuje się najdłuższą tradycją. Praca rolnika stanowiła podstawę funkcjonowania społeczeństwa i bytu ludności rolniczej. W okresie międzywojennym pracę w rolnictwie nie była traktowana jako zawód. W gospodarstwach wielkoobszarowych funkcje kierownicze sprawował właściciel lub zatrudniony przez niego zarządca, agronom, ekonom, administrator, dzierżawca itp.
Interpretacja zawodu rolnika w prawodawstwie polskim W polskim prawie w zakresie rolnictwa obowiązuje kilka niezależnych od siebie, a przy tym odmiennych zakresowo definicji określających osoby wykonujące zawód rolnika. W ustawodawstwie występują zamiennie pojęcia zawodu rolnika, który definiuje się jako producent rolny, użytkownik, dzierżawca, samoistny posiadacz, osoba prawna. Użyte nazewnictwo występuje w zależności od zakresu spraw, które regulują poszczególne ustawy.