Tułów jest krótki, szeroki, na przedzie wysklepiony. Skrzydła są duże, przejrzyste lub u nasady nieco przyciemnione. Mają dwie komórki submarginalne. Komórki podstawowe radialna i medialna są takiej samej długości. Komórka analna jest szeroko otwarta. Płatek skrzydłowy jest duży, a żyłka otokowa w pełni wykształcona. Odnóża są długie i smukłe, zwykle żółte z ciemniejszymi stopami. Długie, spłaszczone, przylegające łuski występują na udach, a w mniejszym rozmiarze na goleniach. Stopy wieńczą smukłe przylgi oraz długie i ostre pazurki.
Odwłok jest podługowato-owalny.
Ekologia i występowanie Owady ciepłolubne. Larwy są parazytoidami prostoskrzydłych.
Rodzaj ten najliczniej reprezentowany jest w krainach etiopskiej i palearktycznej. Występuje także w nearktycznej Ameryce Północnej i krainie orientalnej. Z terenu Polski podawano dwa jego gatunki: bujankę śmigłówkę i Systoechus gradatus.
Taksonomia Rodzaj ten wprowadzony został w 1855 roku przez Hermanna Loewa. W 1910 roku Daniel William Coquillett wyznaczył jego gatunkiem typowym opisanego w 1796 roku przez Johanna Christiana Mikana Bombylius sulphureus, później zsynonimizowanego z Bombylius ctenopterus.
Do rodzaju tego należy około 120 opisanych gatunków:
Przypisy
Kategoria:Bujankowate Kategoria:Rodzaje i podrodzaje zwierząt nazwane w 1855 roku