Bóg umieścił w Edenie drzewo poznania złego i dobrego. Dał też człowiekowi wolną wolę, tak by ten mógł zdecydować, czy skosztować jego owocu, czy też nie. Niezjedzenie tego owocu zachowałoby człowieka w rajskiej formule istnienia. Ograniczyłoby też jednak jego zdolność do postępu oraz pozbawiło potomków. Spożycie go natomiast, jakkolwiek dało okazję do powstania rodziny i do nauki poprzez doświadczenie bólu, cierpienia oraz śmierci, spowodowało też usunięcie człowieka sprzed obecności Bożej. Usunięty z Edenu Adam udał się do Adam-ondi-Ahman.
Wykroczenie Adama i Ewy przyniosło ze sobą pojawienie się śmierci. Umożliwiło jednak też powstanie ludzkiej rodziny zamieszkującej ziemię. Upadek Adama uczynił jednocześnie koniecznym zadośćuczynienie Jezusa Chrystusa.
Położenie Edenu nie wynika z zapisów biblijnych czy też z jakichkolwiek badań archeologicznych. Mormońska teologia, opierając się na objawieniach, które miał otrzymać Joseph Smith, pierwszy prezydent Kościoła, umiejscawia wspomniane wyżej Adam-ondi-Ahman, obszar, na którym przebywał Adam po opuszczeniu Edenu, w hrabstwie Daviess bądź na terenie większym, obejmującym też Far West, osadę w hrabstwie Caldwell. Szereg wczesnych liderów mormońskich, w tym Brigham Young i Heber C.