Forty budowane były według standaryzowanych planów, łączących określone projekty elementów takich jak poterny, kaponiery rewersowe, koszary szyjowe w obrębie ustalonych, trójkątnych lub trapezoidalnych narysów. Większość urządzeń fortu była zblokowana w jedną całość, odlaną z betonu; był to podówczas nowatorska technologia – wadą materiału był fakt, że beton był niezbrojny – techniki zbrojenia betonu dopiero się rodziły. Większość uzbrojenia znajdowała się w stalowych wieżach pancernych lub kazamatach. Tzw. duże forty miały jedną wieżę z parą armat 150 mm, dwie wieże z dwoma armatami 120 mm, dwie wieże z pojedynczą haubicą 210 mm, 4 wieże z działem 57 mm i 9 takich dział do obrony bliskiej w kaponierach; małe forty miały jedną wieżę z parą armat 150 mm, dwie wieże z pojedynczą armatą 120 mm, jedną wieżę z haubicą 210 mm, 3 wieże z działami 57 mm i 9 tych dział w kaponierach. Obydwa forty były też wyposażone w silny reflektor w wysuwanej, pancernej kopule.