Wsparcia udzielali kasztelan trocki Jan Karol Kopeć, który odsprzedał jezuitom wieś Krzywicze w roku 1673 oraz wspomógł finansowo misję stałą na terenach Polesia zapisem w wysokości 20 000 złotych w roku 1678. W roku 1699 stolnik piński Seweryn Radziewicz ofiarował 20 000 złotych. Wdowa po kniaziu Janie Karolu Dolskim, Anna z Chodorowskich Dolska w roku 1698 przekazała 60 000 złotych dla Towarzystwa. Dzięki tej wpłacie rektor Marcin Godebski mógł otworzyć w 1703 roku czteroletni kurs teologii scholastycznej.
Lata 1700–1721 Okres III wojny północnej dla jezuitów pińskich był trudny. W 1706 roku wojska króla szwedzkiego Karola XII złupiły i zniszczyły Pińsk, natomiast majątek jezuitów ocalał. Rok później Rosjanie weszli do Pińska. Miasto zostało obrabowane z żywności oraz bydła, jednak nie zostało ono zniszczone przez wojsko. Miejscowy starosta Michał Serwacy Wiśniowiecki, syn Anny z Chodorowskich, po abdykacji Augusta II uznał Stanisława Leszczyńskiego za króla. Piotr I uznał to za zdradę i w związku z tym nakazał zniszczyć dobra jezuitów pińskich. Przez okres III wojny północnej Towarzystwo stale musiało dostarczać wojskom rosyjskim żywność. Został na jezuitów nałożony podatek podymne, który kosztował im 2250 zł od 30 dymów. W roku 1714 kolegium zostało ponownie złupione przez wojsko rosyjskie.