Ibrahim, w polskim tłumaczeniu Abraham(, Ibrāhīm) – 14. sura Koranu. Zaliczana jednomyślnie - zarówno przez uczonych muzułmańskich, jak i badaczy zachodnich - do sur mekkańskich. Została objawiona pomiędzy 619, a 622 r. n.e. – w późniejszym okresie głoszenia przesłania islamu przez Mahometa, kiedy prześladowania i sankcje wobec muzułmanów w Mekce weszły w najbardziej zaostrzoną fazę.
Pochodzenie nazwy mały|Ibrahim w kaligrafii arabskiej Nazwa sury jest zaczerpnięta z wersetu 35.
W tłumaczeniu Józefa Bielawskiego:
W tłumaczeniu Musy Çaxarxana Czachorowskiego:
Podobnie jak w przypadków nazw większości sur w Koranie nazwa Ibrahim nie opisuje tematu całej sury. Jest swego rodzaju słowem-kluczem, którego zwyczajowo używano, aby odróżnić tę surę od innych.
Główne wątki i postaci w surze Ibrahim Koran jest objawieniem od Boga (Allaha), które wyprowadza ludzkość z ciemności do światła Prorocy Boga mówią w języku ludzi, do których są posłani Dialogi w Dniu Sądu pomiędzy posłańcami i prorokami, a ludami, do których byli wysłani Szatan nie ma kontroli nad ludźmi – jedynie zaprasza ich do grzechu, a oni mają wolną wolę Koran przesłaniem i ostrzeżeniem "dla ludzi rozumnych" Modlitwa Ibrahima (Abrahama) za Mekkę, samego siebie, swoje potomstwo i wszystkich muzułmanów.
Przypisy
Linki zewnętrzne