Perkusista Clive Brooks zmarł 5 maja 2017 roku. Tło i struktura utworów Egg są często uważani za część sceny Canterbury, ruchu muzyków progresywnych i psychodelicznych, opartego na późniejszym członkostwie Stewarta w Hatfield and the North i National Health, mimo że zespół nie pochodzi z Canterbury. Ich muzykę można określić jako rock progresywny z elementami rocka psychodelicznego, jazz rocka i awangardy (późniejszy przykład ruchu Rock in Opposition). Używali nietypowego metrum, co znalazło odzwierciedlenie w utworach takich jak "Seven Is A Jolly Good Time". Wnieśli też do swojej muzyki element humorystyczny. Mont Campbell, główny kompozytor zespołu, przyznawał się do ogromnego wpływu Igora Strawinskiego, co zaowocowało wieloczęściowymi suitami, takimi jak "Symphony no. 2" i "Long Piece no. 3".
Arzachel W połowie 1969 roku, Stewart, Campbell i Brooks wzięli udział w jednorazowym projekcie studyjnym Arzachel (1969). Nazwa ta została wzięta od kratera księżycowego. W tym projekcie wystąpił również gitarzysta i wokalista Steve Hillage (gdy miał przerwę wakacyjną na studiach), który tak jak pozostali był członkiem grupy Uriel. Egg miał w tym czasie podpisany kontrakt z wytwórnią Decca, dlatego też wszyscy występowali pod pseudonimami.