Franciszek Mieczysław Targowski (ur. 22 grudnia 1895 w Zawierciu, zm. po 19 kwietnia 1967) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 22 grudnia 1895 w Zawierciu, w ówczesnym powiecie będzińskim, guberni piotrkowskiej, w rodzinie Karola i Marii z Gregorackich. Był młodszym bratem Stanisława (1893–1940), majora broni pancernych, kawalera Orderu Virtuti Militari, zamordowanego w Charkowie. Uczył się w Częstochowie, gdzie ukończył sześć klas gimnazjum.
13 kwietnia 1915 wstąpił do Legionów Polskich. Służył w 12. kompanii III baonu 6 pułku piechoty. Od końca września tego roku walczył na froncie wołyńskim. 7 października 1915 awansował na plutonowego. W lipcu 1917, po kryzysie przysięgowym, został osadzony w obozie internowania w Szczypiornie, a później w Łomży. Po uwolnieniu wstąpił do Polskiej Siły Zbrojnej i został wcielony do 2 pułku piechoty, który w styczniu 1919 został przemianowany na 8 pułk piechoty Legionów. W jego szeregach walczył na wojnie z Ukraińcami, a następnie na wojnie z bolszewikami. Pod Rawą Ruską dostał się do ukraińskiej niewoli, z której zbiegł.
15 września 1921 dowódca III/8 pp Leg.