Ulica Grodzka w Lublinie – główna ulica Starego Miasta, łączy rynek z Bramą Grodzką, kontynuowana jest przez ul. Bramową do Bramy Krakowskiej. Jej przebieg nie zmienił się od średniowiecza.
Historia Średniowiecze Droga istnieje od XIII wieku w niezmienionej postaci. Jej nazwa wywodzi się z faktu, że prowadzi ona do grodu na Zamku. Zgodnie z jedną z hipotez za czasów Bolesława Wstydliwego miała miejsce pierwsza lokacja Lublina na prawie magdeburskim. Wtedy też z Czwartku przeniesiono targowisko na Grodzką. W 1471 roku miasto uzyskało zezwolenie króla Kazimierza IV Jagiellończyka na budowę wodociągu. Rurociąg przebiegał od Bramy Krakowskiej przez ul. Bramową, Grodzką, aż do (dawnego) Kościoła Farnego, gdzie skręcał w ul. Ku Farze w kierunku Placu Rybnego. Dawniej ulica funkcjonowała pod łacińską nazwą Platea Castrensis.
Nowożytność Nazwa Grodzka jest używana od połowy XVI wieku. Stanowiła szlak handlowy w ciągu Via Regia stąd jej szerokość w stosunku do innych ulic. Pod koniec wieku XVIII na polecenie Komisji Dobrego Porządku została wybrukowana.
XIX wiek W XIX stuleciu otoczenie ulicy się zmieniło. Zlikwidowano cmentarz oraz zburzono Kościół pw. św. Michała Archanioła. W II połowie wieku zamontowano przy ulicy latarnie gazowe.